ABVV: Stop associatie met de Israelische bezetting!

13 november : Stop associatie met de Israelische bezetting!

Meer dan 300 vakbonden, NGO’s en andere maatschappelijke organisaties uit heel Europa hebben een beroep gedaan op de EU om haar steun voor Israëls misdaden te beëindigen, onder andere door opschorting van het Associatieverdrag tussen de EU en Israël.

Het verdrag tussen de EU en Israël is het belangrijkste kader voor de zeer nauwe relatie tussen beiden. Het verleent Israël preferentiële toegang tot de Europese markten, maakt het mogelijk voor Israëlische ministeries en wapenfirma’s om EU-financiering te ontvangen en biedt Israël de politieke steun die het nodig heeft voor voortzetting van zijn misdadige beleid.

Zolang de EU haar overeenkomst met Israel in stand houdt, niettegenstaande Israëls aanhoudende oorlogsmisdaden, gaat hiervan voor Israel de onacceptabele boodschap uit dat de bloedbaden onder de Palestijnen zullen worden getolereerd.

De Algemene Centrale-ABVV is één van de 300 ondertekenaars.

Kijk hier voor de volledige lijst

Bron ABVV-AC

En  http://www.eccpalestine.org/call-for-action-no-association-with-occupation/ maakt het mogelijk mee te doen.

Uit de VS: Unionizing solidarity with Palestine - Support grows for BDS among grassroots labor movement

Uit http://laborforpalestine.net/ bericht uit en over de VS:

 

Unionizing solidarity with Palestine: Support grows for BDS among grassroots labor movement

Alborz Gandanhari, David McCleary, Kumars Salehi and Tory Webster on November 7, 2014

 

Block the Boat march in Oakland. (Photo: Bob Ristelhueber) 

“We, representatives of Palestinian civil society, call upon international civil society organizations and people of conscience all over the world to impose broad boycotts and implement divestment initiatives against Israel.” This call for solidarity was issued in July 2005 by hundreds of Palestinian organizations, including all major trade unions. Systematic land confiscation, mass incarceration, house demolition, and routine attacks that leave hundreds of civilians dead have become part and parcel of daily life in Israel-occupied Palestine. The US-sponsored “peace talks” merely readjusted Israel’s occupation strategy: instead of deploying its army inside Palestinian cities and towns, Israel now surrounds them with checkpoints and walls; hinders Palestinians’ ability to work, study, and travel; and ensures that Palestine remains economically dependent on Israel. Recognizing that Israel has used negotiations to normalize and sustain the occupation, Palestinian civil society adopted the non-violent strategy of Boycott, Divest and Sanctions (BDS) against its oppressor.

Compared to its international counterparts, the U.S. labor movement has been slow to embrace BDS. Michael Letwin, co-founder of the solidarity group Labor for Palestine, suggests this is the product of the American labor movement’s historical and continuing institutional support for Israel. The major US trade unions, Letwin says, have hundreds of millions of dollars in pension funds that are invested in Israel. Senior union leaders, in fear of alienating the Democratic Party and other political allies, frequently denounce BDS and criticize their counterparts around the world who support it.

On the grassroots level, however, things look different. This summer, hundreds of US labor leaders and organizers signed on to Labor for Palestine’s BDS statement. To add to these inspiring developments, on December 4th, UAW 2865, a union that represents 13,000 student workers across nine University of California campuses, will become the first U.S. union to hold a membership vote on joining the BDS movement. Similarly encouraging are recent solidarity actions in the San Francisco Bay Area, which show that, despite the ambivalence among some union leadership, rank-and-filers do not hesitate to stand in solidarity with the oppressed.

This August, during five days and four nights of demonstrations at the Port of Oakland, a diverse group of pro-Palestine and social justice activists under the banner of the Block the Boat coalition picketed several berths where the Israeli cargo ship Zim Piraeus attempted to dock. Activists returned to the port whenever workers were dispatched to unload it—in some cases in the middle of the night. Their numbers, which fluctuated between dozens and thousands, were not always sufficient to physically block all entrances to the vessel. Yet the action succeeded due to the support of Oakland’s longshoremen, members of the International Longshore Workers Union (ILWU) Local 10, who refused to cross the community picket lines. Even when police surrounded and split protestors on multiple occasions, workers refused to proceed and unload the ship. The ship eventually left port, unable to unload most of its cargo.

Israel’s massacre of more than 2,000 Palestinians this summer enraged Samantha Levens, an ILWU marine division rank-and-file member. Upon hearing that community members were organizing to block the Israeli liner, she prepared information fliers and distributed them to the longshoremen. “We weren’t saying ‘don’t handle the cargo,’” Levens says. “We were just giving information about the issue: what happened during the South African apartheid, the history of ILWU honoring community picket lines, and the position of international unions on the situation in Gaza.” The longshoremen’s reaction was positive. Even on the third and fourth days of picketing, she says, when members were eager to go back to work, “I mostly saw people becoming more supportive.”

Isn’t it ironic that ships can go as they please into ports in Israel, but can’t come into Gaza?”Lifelong longshoreman, ILWU member, and activist Clarence Thomas explains: “I can’t be silent on these issues. I’m sure that there are longshoremen in Gaza who haven’t been doing work in decades. Solidarity, Thomas says, is a key value in labor activism: “Politics is one thing, but the aspiration and the communality of the working class is something else,” he says, citing numerous solidarity actions ILWU has taken since the 1930s against oppressive regimes throughout the world. “As an African American man, I don’t have any difficulty relating to the plight of the Palestinian people,” he says. “I know what it means to be racially profiled and to be targeted by a militarized police. I’ve been pulled over many times. I had police guns pointed at me. I understand this phenomenon.”

The strong parallels between state and racial oppression in Palestine and the US, respectively, are at the foundation of ILWU Local 10’s policy of not crossing community picket lines. “We will not work under armed police escort—not with our experience with the police in this community,” said Local 10 president Melvin MacKay, referring to the police’s violent dispersal of anti-Iraq war pickets in 2003. “This action was always about building worker-community solidarity,” assesses Reem Assil, one of the organizers of the port actions. “We hope to use it as an impetus for us to deepen work in educating workers about the issue and connecting it to their personal conditions.”

Following the successful pickets in August, a second ship, the Zim Shanghai, again encountered community picket lines when it docked at the Port of Oakland on October 25. Once again, ILWU longshoremen stood down. As the first shifts to unload the Zim Shanghai were being met with pickets, all but one longshoremen refused to even take a job working the ship. The Shanghai left port without loading or unloading any cargo, thanks to the decision of ILWU rank-and-file members to once more respect a community picket line. When the Zim Beijing, a third ship scheduled to unload at the Port of Oakland, faced similar plans by the Block The Boat coalition in October, the ship diverted to avoid another humiliating defeat at the hands of a determined coalition of social justice activists and rank-and-file union members. With Block the Boat actions now spreading to other ports, it’s difficult to see how Israel will weather the growing storm of BDS.

Palestine solidarity is gaining traction among academic workers too. This July, UAW Local 2865, which represents over 13,000 University of California student workers, took an important step towards joining the international BDS movement. In a public letter posted on the union’s website, the UAW 2865 Joint Council (which includes 83 elected officers) declared its commitment “to support our Palestinian counterparts.” The joint council pledged to bring a comprehensive BDS proposal to a general membership vote this year, a proposal that would include a call for academic boycott of institutions profiting from Israeli occupation and human rights abuses. In addition to soliciting its members’ commitment to cut contact with such institutions, the union would also call on the UC system and UAW International to divest from companies complicit in the occupation.

This endorsement comes as no surprise: in the past few years, UAW 2865 has joined numerous struggles against oppression, including Occupy protests, UC student protests against fee-hikes, and last year’s strike by UC custodians. Recently, it negotiated unprecedented protections for its undocumented immigrant members, queer and trans members, parents, and others.

In the midst of Israel’s bombing of Gaza, the union’s social justice committee carefully worded the call for BDS, outlining in detail the different dimensions of the Israeli occupation. They cited Israel’s refusal to recognize Palestinian refugees’ rights as indigenous people (specifically, their right to return to their land), the system of apartheid that Israel enforces in the West Bank and Gaza, and the second-class status of Israel’s Palestinian citizens. The letter also mentions the connection between Israel’s military industry and ethnic cleansing, the suppression of popular movements, and the oppression and criminalization of people all over the world. Concluding by quoting Desmond Tutu’s “hope for a time when there are universal rights for all humans regardless of ethnicity, gender, or national, origin,” the letter emphasizes that BDS does not target the Jewish people but instead targets Israel as “a colonial-apartheid state.” The letter further highlights the unequivocal support BDS receives from Jewish organizations such as Jewish Voice for Peace and the International Jewish Anti-Zionist Network. In fact, a few days after the letter’s publication, more than forty current and former Jewish UAW 2865 members publicly endorsed this BDS call.

The date for the general UAW 2865 membership vote has been set for December 4th. The official ballot language adopted by the Joint Council includes a single yes or no vote on whether the union should call on the US government to end military aid to Israel, and call on the University of California and UAW International to “divest…from Israeli state institutions and international companies complicit in severe and ongoing human rights violations as part of the Israeli oppression of the Palestinian people”. The ballot also includes a checkbox where members can pledge to refuse to “take part in any research, conferences, events, exchange programs, or other activities that are sponsored by Israeli universities complicit in the occupation of Palestine and the settler-colonial policies of the state of Israel”. The Joint Council also adopted several documents to educate members about the issues and explain the rationale for the vote; these include a BDS FAQ page, an academic boycott fact sheet, and a labor movement statement.

As in other social justice struggles, mobilization for BDS concerns not just Palestinian rights, but also the right of workers to act and express themselves politically. Purporting to represent UC Jewish students, several Zionist organizations have petitioned UC President Janet Napolitano, alleging that the Joint Council’s solidarity with Palestine creates “a hostile anti-Semitic environment” for Jewish students. Many Jewish students, however, find such allegations to be spurious and see the claims as dishonest attempts to silence criticism.The BDS movement is a fundamentally anti-racist movement, one that opposes racism in all of its forms, including and especially anti-Semitism. The President’s office has yet to respond to the petition, and one can only hope that Napolitano’s tenure will not add to her abysmal human rights record both as Governor of Arizona and Homeland Security Secretary.

The success of Oakland’s Block the Boat makes clear the centrality of organized labor to the global movement for Palestinian freedom. This, and the upcoming UAW 2865 vote on BDS, signal a sea change in US labor’s willingness to be complicit in apartheid and ethnic cleansing. As the larger Palestine solidarity movement picks up steam, we can expect the grassroots labor mobilization for Palestine to bear greater and greater fruits, until Israeli apartheid is no more.

About Alborz Gandanhari, David McCleary, Kumars Salehi and Tory Webster

Alborz Ghandehari is a graduate student at UC San Diego; Tory Webster is a graduate student at UC Davis; Kumars Salehi and David McCleary are graduate students at UC Berkeley. All are UAW 2865 rank-and-file members and members of the UAW 2865 BDS Caucus. Tory and Alborz are also elected officers of the UAW 2865 Joint Council. Kumars and David participated in the Block the Boat protests in Oakland.
Other posts by Alborz Gandanhari, David McCleary, Kumars Salehi and Tory Webster.

– See more at: http://mondoweiss.net/2014/11/unionizing-solidarity-grassroots#sthash.dShdk5i3.dpuf

Vakbondsleden voor Palestina, Bert Giskes 10 november 2014

Binnen de Abvakabo FNV functioneert al jaren een Palestinawerkgroep Die komt voort uit de Werkgroep Palestijnse Vakbeweging (WPV), die eind 80er jaren - kort na het begin van de eerste intifada - door leden van FNV-bonden werd opgericht. Grenzeloos sprak over de werkgroep en het belang van internationale solidariteit vanuit de vakbeweging met Bert Giskes, een van de actieve leden van de werkgroep.



‘Solidariteit, dat is toch de kern van het vakbondswerk, onderlinge solidariteit, die houdt toch niet op bij de landsgrenzen’, is het antwoord van Bert op de vraag waarom de vakbeweging zich bezig zou moeten houden met steun aan de Palestijnen. ‘En daar komt bij dat we heel veel kunnen leren van onze vakbondscolleges elders in de wereld’, voegt hij daar aan toe. ‘In grote delen van de wereld heeft de vakbeweging het heel wat moeilijker dan wij hier. Daar staat voor vakbondsmensen heel wat meer op het spel en dat leidt vaak tot heel strijdbare en betrokken vakbondsleden. Dat is inspirerend voor het vakbondswerk hier, dat vaak wel wat meer pit kan gebruiken.’

En waarom specifiek Palestina? Ook dat is voor Bert eigenlijk vanzelfsprekend. ‘Er zijn dingen die verkeerd zitten, en dingen die verschrikkelijk verkeerd zitten’, zegt hij. ‘Dat laatste, daar valt de situatie van de Palestijnen onder. Je heb daar een combinatie van kolonialisme, bezetting, oorlog, racisme, dat kom daar allemaal samen en dat is heel schrijnend.’

‘En’, gaat hij verder, ‘internationaal vakbondswerk is ook gewoon een kwestie van eigenbelang. We hebben allemaal te maken met internationale ontwikkelingen, met handelsverdragen en allerlei internationale afspraken. Als je als vakbeweging niet oplet en niet internationaal samenwerkt dan glipt dat allemaal door je vingers. Dan kunnen regeringen en bedrijven doen wat ze willen en loop je er als vakbeweging steeds een paar stappen achteraan. Als vakbeweging moet je ook internationaal een vuist maken en dat doe je niet alleen aan de top, door samen te werken in internationale koepels, dat moet ook aan de basis gebeuren door gewone leden en zo nodig dwars door de formele structuren heen.’

Lees verder op Grenzeloos

Israel's nederzettingen-uitbreiding is een schande, aldus IVV (ITUC)

En tijd om Palestijnse staat volledig te erkennen, aldus de verklaring van de ITUC (IVV, internationaal vakbondsverbond) op 29 oktober. Over IVV-druk om een en ander te bereiken - sancties - zwijgt de verklaring helaas.
Ondermeer vijf jaar geleden - op 20 november 2009 - was er ook zo'n scherpe IVV-veroordeling van de Israelische nederzettingen-politiek, zie hier.
En tien jaar terug eiste de voorganger van het IVV - de ICFTU - in een slotresolutie (2) een onmiddellijk einde van de bezetting van 1967 en afbraak van 'de Muur', conform de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof te Den Haag op 9 juli 2004.
In tien jaar tijd is er weer veel Muur en zijn er weer veel kolonisten bij gekomen .......

(1)

Israel’s Settlement Expansion is an Outrage – Time for Full Recognition of Palestinian State

The ITUC has condemned Israel’s intention to build yet another 1,000 settlement dwellings in East Jerusalem and the occupied West Bank.

Sharan Burrow, ITUC General Secretary, said, “Binyamin Netanyahu’s government is treating the international community with total contempt, and trampling further on the rights and livelihoods of Palestinians with this provocative and illegal move.

Governments around the world should respond by giving formal recognition to the State of Palestine, and acting to stop any form of international involvement in building and sustaining these illegal settlements.”
The adoption by the Irish Senate last week of a Resolution to recognise the State of Palestine follows the announcement by Sweden’s government that it plans to formally recognise Palestine, and a recognition motion passed overwhelmingly by the UK Parliament earlier this month.

“Well over 100 countries have now formally recognised the Palestinian State, with parliaments in many others also passing symbolic motions. Symbolic recognition needs to be turned into action, so that the long-promised two-state solution for Israel and Palestine can become a reality. There is every reason for Palestinians to have international recognition, and no good reason for yet further delay. The status quo is a threat to peace and stability in the region and a denial of human rights for the Palestinian people,” said Burrow.

The ITUC is also supporting the call by the Palestinian Authority on UN Secretary-General Ban Ki-moon for the UN to afford special protection status to Palestine.
“The international community needs to step up to the task of helping rebuild the Gaza Strip, and the political stagnation which is stopping progress needs to be turned into real action by the global community to break the impasse,” said Burrow.

ITUC 2014 Congress Statement

ITUC 2010 Congress Statement

(2)

Slotresolutie ICFTU-Congres december 2004

 Punt 12 in de slotresolutie gaat over het Midden-Oosten; eis is een onmiddellijk eind van de 1967-bezetting!
Zie hier de FINAL RESOLUTION - INTERNATIONAL TRADE UNION ACTION FOR PEACE AND THE ROLE OF THE UNITED NATIONS, 8-12-2004

Quotes in punt 12:

- "... the building by the Israeli government of a separation wall which unfortunately intrudes substantially into Palestinian territory is a violation of international law according to the International Court of Justice and of the rights of Palestinians and can only make peace and mutual coexistence harder to achieve; therefore we call for the full application of all relevant UN Security Council resolutions and that of the International Court of Justice...."

- "... Congress further calls upon the Israeli government to end the occupation of the West Bank and Gaza without delay, and to remove settlements from these territories, recognising that their continued existence is a major barrier to resolving the conflict...."

---

De ruggegraad van de economie van Gaza is gebroken

Over de wederopbouw van Gaza
Wat zal de toekomst zijn van de Gazastrook? De Amerikaanse wetenschapper Sara Roy betwijfelt of er een toekomst is voor Gaza en haar bewoners na het recente Israëlische offensief. Bettina Marx doet verslag.

“Alles is anders deze keer,” zegt Sara Roy. Deze keer, zegt ze, kan de Gazastrook gewoon niet worden herbouwd; de wonden van deze laatste oorlog zijn te erg om te genezen. De 1,8 miljoen inwoners van deze dunne kuststrook hebben geen hoop op onmiddellijke verbetering van hun situatie na de Israëlische militaire offensief van deze zomer bekend als “Protective Edge”.
Als gevolg daarvan vindt er voor het eerst in de recente geschiedenis een ware exodus plaats. Honderden Palestijnen zijn al gevlucht uit de Gazastrook. Ze hebben via tunnels onder de grens met Egypte de strook verlaten, waar ze per schip de Middellandse Zee zijn overgestoken. “Mensen verlaten de Gazastrook op de vlucht voor de onhoudbare situatie in Gaza,” zegt de academica uit Boston.

Vorige week nog zonk een schip met 500 passagiers, velen van hen Palestijnen uit Gaza, voor de kust van Malta. “Dit is nog nooit eerder gebeurd”, benadrukt Roy. “Zelfs in de slechtste tijden overwogen de inwoners nooit om het op te geven.” Nu, echter, verlaten Palestijnen uit alle sociale lagen van de bevolking de kuststrook. Zelfs leden van Hamas en de Islamitische Jihad zijn gevlucht om hun kinderen in het buitenland de kans op een betere toekomst te geven.

De vernietiging van de middenklasse

Sara Roy is een senior research scholar aan de prestigieuze Harvard University Center for Middle Eastern Studies in Boston. Ze kent de Gazastrook beter dan vrijwel elke andere buitenstaander. Al meer dan 30 jaar richt ze haar onderzoek op de economische en sociale structuren van de Palestijnse enclave aan de Middellandse Zee. Ze schreef talloze artikelen en vele boeken over het onderwerp, met inbegrip van een standaardwerk over de economie van de Gazastrook en een boek over Hamas.
Ze werd uitgenodigd naar Berlijn door de Heinrich Böll Foundation om deel te nemen aan een paneldiscussie over de situatie in Gaza. Echter, de andere geplande sprekers, Issam Younis van het Mezan Centrum voor de Rechten van de Mens en de blogger Asmaa al-Ghoul, hebben het niet gehaald. Het lukte hen niet om de Gazastrook te verlaten. Egypte sloot opnieuw de grens.

De laatste keer dat Sara Roy in Gaza was, in mei dit jaar, was slechts enkele weken voor de start van het Israëlische militaire offensief. Zelfs toen voelde je al de wanhoop, meldt ze. Na bijna acht jaar van blokkade, had de economie al een dieptepunt bereikt, met een werkloosheid van rond de 40 procent en een jeugdwerkloosheid van meer dan 60 procent. De oorlog heeft die situatie verder verslechterd. Nu wordt de werkloosheid geschat op ruim 50 procent.

Minstens 175 fabrieken werden verwoest tijdens de aanval, waaronder middelgrote bedrijven zoals de enige asfaltproducent in Gaza, de enige korenmolen en een koekjesfabriek. De ondernemers, die duizenden mensen werk gaven, en zorgden voor een bestaan voor tienduizenden, zijn zelf in armoede vervallen en zijn afhankelijk geworden van humanitaire hulp als gevolg van de vernietiging van hun bedrijven en woningen.

“De middenklasse is grotendeels weggevaagd”, zegt Roy. Dit, voegt ze eraan toe, heeft de ruggegraad van Gaza’s economie kapot gemaakt. Ze zegt verder dat de oorlog de klassenverschillen heeft weggenomen. Iedereen is nu gelijk, omdat de hele bevolking nu in absolute armoede leeft. Er zijn nu nauwelijks nog rijke mensen over in de Gazastrook. Het unieke sociale netwerk, dat de verarmde bevolking in staat stelde zowel sociaal als economisch het hoofd boven water te houden, is vernietigd.




Wat zijn de kosten van de wederopbouw?

Volgens schattingen van de Palestijnse Autoriteit, zal de wederopbouw van de Gazastrook minstens $ 7800.000.000 kosten. Sara Roy denkt dat dit cijfer veel te laag is. Ze betwijfelt of de Gazastrook ooit kan worden herbouwd. Hele wijken moeten worden herbouwd, met inbegrip van de infrastructuur, stromend water, riolering en elektriciteitsvoorziening.

“De vraag blijft: wat moet worden herbouwd? Moet alleen de verwoesting van 2014 worden hersteld, of ook de schade als gevolg van de militaire operaties van 2000, 2003, 2005, 2006, en ga zo maar door? ‘Tot op de dag van vandaag is de verwoesting van eind 2008 en begin 2009 door operatie “Cast Lead”  nog steeds zichtbaar, aldus de onderzoeker. Volgens haar heeft de verwoesting deze keer de ​​reeds uitgehongerde Gazastrook en zijn economisch en fysiek uitgeputte bevolking bijzonder hard getroffen. Roy is van mening dat deze cyclus van terugkerende Israëlische militaire offensieven, niet kan doorgaan.

“Duitsland en de EU moet zich deze vraag stellen: willen we een deel van het probleem blijven en onderdeel zijn van de neergang van deze regio of willen we eindelijk een deel van de oplossing zijn?” De internationale gemeenschap moet zich inzetten voor een politieke oplossing van het conflict in het Midden-Oosten, zegt Roy. Dat betekent ook zich inzetten voor het opheffen van de blokkade, want alleen wanneer mensen en goederen vrij in en uit kunnen, heeft de Gazastrook een kans op herstel.

“De Palestijnen zijn een humanitair probleem geworden,” zegt ze. De meerderheid van de bevolking is afhankelijk van voedselhulp en liefdadigheid. Ongeveer 450.000 mensen hebben geen toegang tot schoon drinkwater en ten minste 370.000 kinderen zijn zwaar getraumatiseerd. Deze problemen kunnen niet worden opgelost met extra geld, donor conferenties, of hulp bij de wederopbouw, zolang de politieke kwesties in de Gazastrook niet worden aangepakt. “De mensen in Gaza hebben niet in eerste instantie humanitaire hulp nodig, ze hebben hun vrijheid nodig.”

Bettina Marx
© Deutsche Welle 2014

Stop TTIP, dus één sterke FNV nodig

Lot van Baaren sprak zaterdag 11 oktober (*) op de anti-TTIP-demo in Amsterdam (Beursplein).

• Zie voorts Globalinfo.nl: Waarom verzet vanuit vakbeweging noodzakelijk is.

• Bezoek ook de site van het Europese Burgerinitiatief om het vrijhandelsverdrag tegen te houden en teken de petitie: http://stop-ttip.org/onderteken/

(*)

 Stop TTIP                                Beursplein 11 oktober 2014      

Mijn naam is Lot van Baaren, ik ben bestuurslid van Abvakabo FNV en in het gewone leven werk in een instelling voor kinderpsychiatrie.

Laat ik beginnen met een dankjewel. Dank aan de organisatie van dit evenement.
Want ik ben blij dat ik hier sta.
En ik ben blij dat jullie hier staan.
Want eigenlijk……eigenlijk..is het de bedoeling dat we elkaar vooral NIET spreken over dit onderwerp, geloof ik.

Twee weken geleden hoorde ik nog dat parlementsleden van het Europees Parlement niet eens toegang hebben tot de stukken of vergaderingen die hierover gaan. En dat hoorde ik niet van zomaar iemand, maar van Anne- Marie Mineur, zelf Europees Parlementslid.
Ik neem aan dat andere sprekers nog wel in zullen gaan op het super-geheime karakter van deze “vrijhandelsakkoorden” en de gevaren die we lopen onder het mom van iets dat “vrij” in de naam heeft.
En dat ze ook ingaan op de aparte rechtbanken die ingesteld gaan worden waar super-advocatenbureaus het gelijk gaan halen voor multinationals en zo lokale en nationale overheden de baas zijn omdat ze gewone rechtbanken kunnen omzeilen.

Vrijhandelsakkoorden.
Ik zal me hier beperken tot wat werknemers boven het hoofd hangt, tot: “what’s in it for us”?

En dat begint natuurlijk met de belofte voor welvaart en groei en dus werkgelegenheid.
Het zou tot honderden miljarden aan extra economische groei en miljoenen nieuwe banen opleveren.
Dat laatste is voor mij geen vanzelfsprekendheid.

Met het laatste grote vrijhandelsakkoord NAFTA (North American Free Trade Agreement) tussen de VS, Canada en Mexico dat in 1994 gesloten werd, werden ook miljoenen banen beloofd.
Inmiddels kunnen we de balans opmaken en concluderen dat het aan beide zijden van de anti-migratiemuur tussen Mexico en de VS haast 1 miljoen banen gekost heeft.
Oh, sorry, voor de eerlijkheid moet ik vermelden dat het ook enige werkgelegenheid gebracht heeft, maar dan in de vorm van pulpbanen: kleine flexibele, laagbetaalde baantjes waar je niet van kan leven.
Dat noemen wij geen echte banen.

Naast dat banenverlies betekende NAFTA ook een inkomensverlies van werknemers. Gemiddeld maar liefst 16% wordt in verschillende rapporten gesteld. Terwijl het leven er natuurlijk niet goedkoper op werd. Dus werd er steeds meer op krediet gekocht. En we weten waar dat toe geleid heeft. Een enorme groei van huizen op krediet, samen met een steeds minder gereguleerde financiële markt bracht ons dat de kredietcrisis, een wereldwijde economische crisis die ons nog steeds banen kost.

Dat voorbeeld van NAFTA stemt mij dus allerminst gerust. En de belofte van banen dus ook niet.

Zelfs de voorstanders van TTIP geven aan dat het vrijhandelsverdrag op korte termijn werkeloosheid zal opleveren in een aantal specifieke sectoren.
Er is berekend dat het zou gaan om tussen de 430.000 en 1,1 miljoen werknemers die in Europa werkloos zullen worden. Maar de meesten tijdelijk wordt dan gezegd. Want deze werkelozen zullen op termijn weer een baan krijgen doordat er in andere sectoren werkgelegenheid zal ontstaan.
Maar dat is maar de vraag. Als je voor een bepaald beroep bent opgeleid is het over het algemeen moeilijk om in een totaal andere sector aan werk te komen: dat vergt veel tijd en geld voor scholing bijvoorbeeld.
Daarnaast is het vooral voor de lager opgeleide en oudere werknemers vaak moeilijk om van vakgebied te veranderen: werkgevers staan nu al niet in de rij om hen aan te nemen.
Dus zullen er zeker een hoop mensen werkloos blijven.

Als werkgelegenheid de drijfveer van dit akkoord zou zijn, zou er misschien in die nieuwe sectoren nog sprake kunnen zijn van banengroei. Van echte banen wel te verstaan. Maar dit akkoord gaat over het ‘harmoniseren’ van markten in de VS en de Europese Unie om het investeerders en multinationals makkelijk te maken, die hebben maar één doel: winst maken en aandeelhouders tevreden stellen. Dat betekent de kosten zo laag mogelijk houden. Dus zullen in die nieuwe sectoren, net als bij NAFTA, toch vooral een toename te zien zijn in tijdelijk, flexibel werk. Kortom: nog een verdere afbraak van werkzekerheid.
Een neerwaartse spiraal.

Een ander punt waar we als vakbeweging niet gerust op zijn is dat van de regelgeving op het gebied van arbeid en veiligheid: arbeidsnormen, milieunormen, veiligheidsnomen. Die moeten tussen de VS en de EU gelijkgesteld  worden. Maar zelfs bij de kern van die afspraken zit al een probleem. Voor de vakbeweging staat de naleving van de fundamentele arbeidsnormen centraal, bekrachtigd door de ILO*:
-    de vrijheid van vakvereniging en de effectieve erkenning van het recht op vrije onderhandelingen (ILO-verdragen 87 en 98),
-    het uitbannen van alle vormen van dwangarbeid (ILO-verdragen 29 en 105),
-    het uitbannen van discriminatie in beroep en beroepsuitoefening (ILO-verdragen 100 en 111)
-    en het effectief afschaffen van kinderarbeid (ILO-verdragen 138 en 182).

Maar alleen de Europese lidstaten hebben die ILO verdragen allemaal ondertekend.
De Verenigde Staten ratificeerden er maar twee van deze acht en zelfs daar, waar de ergste vormen van kinderarbeid moeten worden afgeschaft, worden ze niet volledig nageleefd.

Om Amerikaanse investeerders binnen de poort te krijgen en te houden is de kans groot dat er een neerwaartse druk op onze arbeidsvoorwaarden zal ontstaan.
In de praktijk zal dit betekenen dat op veel gebieden de Europese standaarden waardeloos zullen worden.
In de VS is het namelijk een stuk slechter gesteld met de arbeidsvoorwaarden en sociale zekerheid.
Maar ook met vakbondsrechten en pensioensvoorziening.
Ik zie de bui al hangen: producten die onder slechtere arbeidsomstandigheden en milieustandaarden geproduceerd worden, maar vrijelijk worden toegelaten tot de EU markt zijn natuurlijk veel goedkoper.
Dus zullen bedrijven in ons land gaan pleiten voor het bijstellen van bestaande normen: naar beneden dus.
Ook hier de neerwaartse spiraal.

Ondanks dat we amper weten waar nu wel en niet over onderhandeld wordt, is het eigenlijk wel duidelijk waar het gaat om arbeidsrecht en TTIP.
Waar het TTIP betreft wordt de Europese arbeidswetgeving expliciet genoemd als belemmering die vrijhandel tussen de EU en de VS in de weg staat.
In deze geglobaliseerde economie begeeft het kapitaal zich steeds vrijer, wordt het grote ondernemingen door dit soort akkoorden steeds makkelijker gemaakt. Grote ondernemingen opereren wereldwijd met allerlei vestigingen en dochtermaatschappijen, met gebruikmaking van nationale toeleveranciers. En bedrijven blijven internationaal op zoek naar plaatsen waar arbeid goedkoop is.
Men produceert waar arbeid goedkoop is en de kosten laag zijn, verkoopt in landen waar het inkomen van de consument en de prijzen goed zijn en laat de winst vallen in landen waar de belasting laag is. Zo simpel is het.

Ik heb het hierboven over de ergste zorgen die TTIP mij baart.
Maar als ik naar het handelsakkoord over de publieke diensten kijk, naar TISA (Trade in Services Agreement) dan krijg ik het helemaal Spaans benauwd.
De groep landen** die over TISA onderhandelt heeft zichzelf voor de grap een naam gegeven: the 'Really Good Friends of Services'. Good friends, maar wiens goede vrienden, vraag ik me af. Wat voor macabere grap moet dit voorstellen?

De PSI, de internationale koepel van vakbonden voor publieke dienstverlening, zoals we hier in Nederland de Abvakabo FNV hebben, heeft net een nieuw rapport over TISA gepubliceerd. Helaas heb ik het nog niet helemaal kunnen lezen, het was afgelopen week wat druk met vakbondsfusieperikelen.
Maar duidelijk is al wel dat privatisering van zorg, onderwijs, cultuur en water en verdere deregulering van de financiële sector het doel van TISA zijn.
Daarvoor moet overheidsbemoeienis op deze terreinen aan banden worden gelegd. Die geborgde bemoeienis van burgers met wat wij nog steeds het publieke domein noemen, wordt aan de TISA onderhandelingstafel gezien als ‘handelsbelemmering’. Maar die bemoeienis is er niet voor niets. Die is er om de kwaliteit en toegankelijkheid op het gebied van publieke diensten voor iedereen te waarborgen. Die is er om te zorgen dat water goed, goedkoop en toegankelijk voor iedereen blijft. Die is er om te zorgen we opleiden tot datgene waar we als samenleving behoefte aan hebben. Dat iedereen die zorg nodig heeft, daar toegang toe krijgt.
Ik zal de laatste zijn die zegt dat dit soort zaken nu al enorm onder druk staan en aangetast worden. Maar wat we nu aan bemoeienis van bedrijven of zorgverzekeringen kennen, stelt nog maar weinig voor als TISA doorgang vindt.
Grote multinationale ondernemingen staan te trappelen om met hun communicatie technologie hier het onderwijs te gaan verzorgen, grip op de inhoud ben je al gauw kwijt. Nauw aan de farmaceutische industrie gelieerde zorgondernemingen in de VS willen hier ziekenhuizen kopen, kun je raden dat je de hoofdprijs blijft betalen voor eenvoudige medicijnen die allang goedkoop geproduceerd kunnen worden. En dan heb ik het nog niet over het promoten van ‘ziektes’ om het gebruik van sommige middelen te vergroten.
Ook ons drinkwater, dat natuurlijk in publieke handen is, waar iedereen recht op heeft en dat iedereen moet kunnen gebruiken, ligt onder vuur van dezelfde multinationals.

Op dit moment zitten Europese Lidstaten via een mandaat aan de Europese Commissie aan de onderhandelingstafel met die multinationals, terwijl wij niets van de inhoud mogen weten. Tot afgelopen week was het mandaat zelfs geheim. Wat we weten komt tot ons via Wikileaks en sporadisch via via van mensen betrokken bij de lobbycircuits in Brussel.
We weten dat er onderhandeld wordt over een lijst van zaken die niet geprivatiseerd mogen worden. We cweten dat alles dat niet op zo’n lijst terecht komt, vrij ter beschikking komt aan het grote geld. Een ‘negatieve lijst’ wordt dat genoemd. En als het al moeilijk is om water op die lijst te krijgen, vrees ik het ergste.
Bovendien weten we dat onderdeel van het akkoord wordt, dat als er eenmaal tot privatisering besloten is, dat niet meer teruggedraaid kan worden.

We geven alles uit handen, maar worden hierin niet gekend en niet gehoord.

Gelukkig is de Europese vakbeweging al alert en neemt ze stelling tegen TTIP en TISA.
In verschillende landen zijn grote vakbonden al op dit terrein actief in het informeren van hun leden.
Ik hoop dat we ons in Nederland ook snel, heel snel op dit punt actiever gaan opstellen. Want het is de hoogste tijd.

Voor mijn gevoel betekent het woord ’vrij’ in de vrijhandelsverdragen voor werknemers en burgers dus alles behalve vrijheid. Het betekent complete afhankelijkheid van het grote geld, afhankelijk van een systeem dat geld boven mensen plaatst, winstmaximalisatie als heilig doel, of dat nu rechten van werknemers kost, de veiligheid van ons voedsel, milieurampen of oorlogen: voor dat doel gaat men over lijken.

En op mijn plaats zeg ik dan: maar niet over mijn lijk!
Ik verzet me. Net als jullie.
Maar we zijn nog met veel te weinig.
Dus de eerste opdracht aan onszelf is zoveel mogelijk mensen te informeren. Verspreid de kennis die je hebt, nodig mensen uit om te komen spreken, ook al weten we nog maar een fractie van wat er boven ons hoofd hangt. Informeren, activeren en mobiliseren. Zo hebben we in de EU de eerste aanval van het bedrijfsleven op ons publieke water al een keer eerder nog net op tijd gestopt. Met een miljoen handtekeningen tegen dat bizarre plan.
Dus het kan, het moet en het zal.
Voor de echte vrijheid, voor het recht te werken om te leven en niet te leven om te werken.
We hebben nog een lange weg te gaan, maar we gaan hem samen.
Tegen de grote macht van het geld, zetten wij de macht van het grote getal.
En die macht gaat winnen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* De Internationale Labour Organization (ILO) is na de eerste WO opgericht in 1919 vanuit het idee dat een duurzame vrede niet mogelijk is zonder sociale rechtvaardigheid. Bijzonder is dat de ILO tripartiet is samengesteld uit regeringsvertegenwoordigers van de 181 lidstaten van de ILO én voor ieder land een lid namens de nationale
werkgeversorganisaties en een lid namens de werknemersorganisaties.

**De Trade in Services Agreement (TISA) kent sinds juli 2014 vijftig landen die om de tafel zitten, naast de 28 van de EU, zijn dat de VS, Canada en Australië, maar ook Chili, Taiwan, Colombia, Costa Rica, Hong Kong, IJsland, Israel, Japan, Korea, Liechtenstein, Mexico, New Zeeland, Noorwegen, Pakistan, Panama, Paraguay, Peru, Turkije en Zwitserland samen goed voor 70% van de wereldhandel in dienstverlening.

Palestinawerkgroep bij FNV 6-10 oktober, voor één sterke FNV

Natuurlijk was de Palestinawerkgroep met een informatiestand in Den Haag's World Forum aanwezig bij alle FNV-congressen en bij het FNV-Ledenparlement in de week van maandag 6 oktober t/m vrijdag 10 oktober.
Alle congresgangers en leden van het ledenparlement kregen een flyer van de werkgroep met als kop: Versterk de FNV-solidariteit met de Palestijnse vakbeweging.
Men werd gevraagd zich aan te sluiten bij de Palestinawerkgroep, tevens werd geattendeerd op een steunactie voor Palestijnse kindgevangenen. In de stand werd gewezen op de actie om ABP zich (net als PFZW-PGGM) te laten terugtrekken uit Israelische banken, die de Israelische nederzettingen mede mogelijk maken.
Duidelijk werd gemaakt dat één sterke FNV van groot belang is, ook voor internationale solidariteit!

Hierna wat beelden.