De Palestinawerkgroep wil binnen de FNV de Palestina-solidariteit goed op de kaart zetten en houden.
MENA staat voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika, de regio waar Palestina binnen valt.
Alle MENA-landen zijn oud-koloniën, nu alleen Palestina nog. Voor wat betreft de Verenigde Naties ontstond de 'kwestie Palestina' in 1947, tot nu toe, als enige, nog steeds!
Contactadres: palestinawerkgroepfnv@gmail.com
Palestijnen
worden onder de Israëlische bezetting vaak opgesloten omwille van hun
werk als advocaat of journalist, als politicus, artiest, vakbondsleider,
jeugdleider of activist. Daarom vroeg Palestina Solidariteit vzw aan
verschillende mensen uit België en Europa met gelijkaardige functies, om
in solidariteit achter tralies te poseren en dit onrecht mee aan te
klagen. Zo onder meer ook Werner van Heetvelde (foto), voorzitter van de Algemene Centrale – ABVV .
Op dit moment worden er meer dan 7000 Palestijnen om politieke
redenen gevangen gehouden in Israëlische gevangenissen. Sinds 1967 zijn
ongeveer 750.000 Palestijnen aangehouden, wat maakt dat bijna alle
Palestijnse families de gevangenisstraf van ten minste één mannelijk
familielid hebben meegemaakt.
Ongeveer 700 kinderen, waarvan sommige pas 12 jaar oud, worden
jaarlijks vastgehouden door de Israëlische autoriteiten. De straffen
worden meestal uitgesproken voor het gooien van stenen en bedragen
tussen de één en vier maanden voor kinderen tussen de 14 en 17 jaar. Verboden: deelnemen aan vergaderingen
Je moet echt niet veel doen om als Palestijn in de gevangenis te
belanden. Het Israëlische ‘Militaire Order 101’ criminaliseert vele
maatschappelijke activiteiten: het organiseren van en deelnemen aan
protesten, deelnemen aan vergaderingen, wapperende vlaggen en andere
politieke symbolen en het drukken en distribueren van de politieke
materiaal. Daarnaast geeft ‘de administratieve detentie’ militaire
bevelhebbers de macht een individu vast te houden voor maximaal zes
maanden met verlenging op basis van geheime informatie zonder dat de
beschuldigde voor een rechter komt.
Israël is nochtans mede-ondertekenaar van de 4e Conventie van Genève
en dus onderworpen aan een aantal wettelijke verplichtingen met
betrekking tot gevangenen. Gevangenen mogen niet vastgehouden worden
buiten het grondgebied, ze hebben het recht zich te laten
vertegenwoordigen door een advocaat, marteling en fysieke of morele
dwang zijn verboden... Maar deze wettelijke verplichtingen worden
dagelijks geschonden.
Als al deze Belgische artiesten, politici, vakbondsleiders… in
Palestina zouden wonen, was de kans dus groot dat ze echt achter tralies
zouden zitten. Meer info over de campagne op: http://palestijnsegevangenen.weebly.com/
De FNV-MO-nota (over Palestina en Israel) is uit april 2003 en verdient hoog nodig extra aandacht na 13 jaar. Hij staat op de blog, zie de link in de rechterkolom.
Waarom moet hij worden bijgewerkt?
De nota is van voor 'de Muur' en dus van voordat de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof (ICJ, International Court of Justice) in Den Haag op 9 juli 2004 stelde: de Muur moet weg, ondermeer!
Precies een jaar later, op 9 juli 2005, riepen ruim 100 Palestijnse organisaties op tot Boycot, Divestment en Sancties (BDS) jegens Israel totdat dat land een einde zou maken aan de ontrechting van de Palestijnen.
Regeringen lieten het immers volstrekt afweten, zelfs met deze ICJ-uitspraak, vandaar!
Internationaal had de geweldloze (!) BDS-campagne die volgde een groeiend succes. Ook van de vakbeweging (PSI, UNI, ...).
Ook in de AbvaKabo-FNV (alleen Divestment, dus in feite gewoon MVO-beleid in de praktijk gebracht), tot 1-1-2015
De MO-nota is van bijna 13 jaar geleden (en van zeer vele slachtoffers verder).
Wat gaat de FNV doen?
Het FNV-bestuur (de portefeuillehouder althans) is tegen BDS, zo blijkt.
En wil de vernieuwde nota (nu over het hele Midden-Oosten) pas in het najaar gaan bespreken.
Dit lijkt sterk op verder uitstel; het voormalige bestuur van AbvaKabo-FNV zou als voorbeeld mogen dienen.
Bovendien is er het IMVO-beleid van de FNV zelf (zie nota bene de blog van 6 januari 2016)!
Nogmaals
BDS is de enige geweldloze weg tot een rechtvaardige oplossing. BDS werkte in Zuid-Afrika om de Apartheid tot een - geweldloos - eind te brengen. Laat BDS ook zo in Palestina tot een vreedzame oplossing leiden. Met de FNV, liefst.
De
FNV-Palestinawerkgroepontstond uit een ledeninitiatief,
bijna dertig jaar geleden, kort voor de eerste intifada in het
tijdperk waarin de hele FNV de Cosatu (en het ANC en SWAPO) steunde
in de anti-apartheidsstrijd in Zuid-Afrika. Apartheid is er nog
volgens ook Cosatu (1) en anti-apartheidsactivisten uit Zuid-Afrika:
Desmond Tutu noemt de situatie in Palestina/Israel ernstiger!
De
werkgroep - een kern van zo'n vijftien leden en een tienvoudige
aanhang – is de laatste tien jaar voornamelijk actief in AbvaKabo.
Met "Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen" als
uitgangspunt, oftewel de 'D' van de BDS-campagne - Boycot,
Divestment, Sancties – dat wil zeggen: geen steun aan de
Israëlische bezettingspolitiek.
Mede
door de Palestinawerkgroep zijn de laatste jaren successen geboekt.
De olijfboomcampagne is daarvan een voorbeeld, het behoud van de
bomen betekent namelijk land en dus inkomen, pensioen en
arbeidsomstandigheden. (2) Een tweede voorbeeld komt uit de deelname,
november 2012, van een AbvaKabo-delegatie aan een wereldcongres van
de internationale vakbondsfederatie van de 'publieke sector' dat BDS
acties tot officieel beleid promoveerde. Een logisch besluit,
want natuurlijk is een vakbeweging tegen investeringen in de
schending van mensenrechten! Dit
is ook een voorbeeld van samenwerking op internationaal gebied, want
het komt door het harde werken van solidariteitsgroepen van onderop
van Zuid Afrika tot Noorwegen dat de PSI tot het
desinvesteren-besluit kwam, met AbvaKabo-FNV.
Uitwerking
was in een AbvaKabo-Conferentie "Vrede Palestina/Israel",
september 2013, en in 2014 bezocht een tienkoppige FNV-delegatie
o.l.v. Ton Heerts Palestina om afspraken te maken. (4)
Trouwens,
ook in 2014 kwam te Berlijn de International Trade Union
Confederation (ITUC), 176 miljoen leden in 328 organisaties, opnieuw
tot veroordeling van de Israëlische bezetting van Palestina. (3)
En
toen, helaas, stagneerden onze activiteiten bij het intreden van
AbvaKabo-FNV in de FNV. Niet lang meer, hopelijk!
Wereldcongres
PSI 2012
De
resoluties in het wereldcongres en die van AbvaKabo over 'divestment'
liegen er niet om. (5) Met name 'resolutie 49' legt een prima basis
voor voortgaande acties, Samengevat: (6)
*
steun aan de oproep voor "Palestinian statehood" van de
Palestijnse vakbondsfederatie PGFTU
en daarvoor
lobbyen bij de nationale regeringen,
*
oproep aan regeringen en internationale gemeenschap een duurzame
vrede in Israël en Palestina te bevorderen,
*
meer druk op Israel om de bezetting te beëindigen en de Muur en
nederzettingen te verwijderen - opzetten van
desinvesteringscampagnes gericht op bedrijven die de bezetting en
nederzettingen mede mogelijk maken - afdwingen en toepassen van het
internationaal recht dat de export van producten uit de
nederzettingen verbiedt,
*
oproep aan lidstaten van de Europese Unie om de wetgeving toe te
passen over de herkomstaanduiding van producten,
*
betrekken van werknemers in de campagne tegen de deelname van
bedrijven aan activiteiten die aan de illegale nederzettingen
verbonden zijn,
*
druk op de in Israel gevestigde bedrijven en de Israelische regering
om de conventies van de Internationale Arbeidsorganisatie over
"decent work for all' na te volgen.
AbvaKabo
conferentie
AbvaKabo conferentie 2013
De
conferentie van AbvaKabo "Vrede Palestina/Israël" besloot
tot zes aanbevelingen: (7)
1. ontmoedig
bedrijven om handel te drijven met en te investeren in de
nederzettingen of bezetting en deel te nemen aan de bouw van de Muur,
2.
doe geen zaken met bedrijven die de bij 1. genoemde praktijken
voortzetten,
3.
idem voor investeringen door pensioenfondsen,
4.
informeer de leden van de aanwezige organisaties, en burgers in het
algemeen, over de bij 1. tot en met 3. beoogde activiteiten -
stimuleer tot bewust consumeren - dring aan bij de overheid om
nederzettingsproducten te etiketteren en op termijn de invoer ervan
te verbieden,
5.
dring aan bij de overheid (bijvoorbeeld via ondernemingsraden) tot
uitsluiting van producten en bedrijven uit de nederzettingen en
openbare aanbestedingen aldaar,
6.
dring aan bij de overheid nederzettingen uit te sluiten van
bilaterale overeenkomsten en samenwerkingsvormen - organisaties te
schrappen uit de systemen voor belastingvermindering, wanneer zij
nederzettingen financieren - financiële transacties en aanverwante
activiteiten te verhinderen die steun geven aan nederzettingen.
Deze
AbvaKabo conferentie van 2013 richtte zich met vier aanbevelingen ook
tot aan de FNV:
1.
steun de resolutie over desinvestering, waartoe het genoemde
wereldcongres besloot,
2.
breng deze resolutie in op het congres van het Internationaal Verbond
van Vakverenigingen van mei 2014,
3.
zorg voor een sterke band tussen de werkgroep Internationale
Solidariteit van het ledenparlement en de Palestinawerkgroep van
Abvakabo;
4.
versterk de banden met de Palestijnse vakbeweging.
FNV-delegatie
in Israël en Palestina 2014
Uit
het bezoek van de FNV delegatie, 2014, onder leiding van Ton Heerts
en Corrie van
Brenk kwam een aantal beleidsaanbevelingen:
1.
actualiseren FNV beleid, specifieke aandacht voor ondersteuning van
'Internationaal Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen' in relatie
tot de Israëlische bezetting, de nederzettingen en de Muur in
Palestijns gebied - ook als dit terugtrekking van investeringen of
verbreking van economische relaties betekent,
2.
bestendigen relatie met de PGFTU - waar mogelijk, bij voorkeur samen
met de ITUC, steun aan een verdere ontwikkeling van deze Palestijnse
vakcentrale - de opbouw van sociale zekerheid kan hierbij
aangrijpingspunten geven,
3.
betrekken van leden in de watersector bij de vorming van een
samenwerkingsrelatie met hun collega’s bij de watervoorziening in
Jerusalem,
4.
uitwerken van de plannen van de AbvaKabo Palestinawerkgroep tot
contacten met onafhankelijke Palestijnse sectorvakbonden - idem in
FNV sectoren als de zorg,
5.
betrekken van pensioenbestuurders (AbvaKabo) om te onderzoeken hoe
pensioenfondsen kunnen bijdragen aan investeringen in de Palestijnse
economie,
6.
voortzetting dialoog met de Histadrut en de aangesloten
ambtenarenbond over hun opstelling in het Israëlische beleid over
nederzettingen en bezetting.
Tot
slot van dit overzicht van positieve ontwikkelingen is de moeite
waard de Uni Global Union, 3 februari 2015. Deze internationale
vakbondsfederatie voor 'skills
and servicesheeft
wereldwijd 20 miljoen leden in 900 bonden en zet zich in voor rechten
van Palestijnen, bijvoorbeeld door bedrijven te boycotten die de
bezetting steunen.(8)
DUS
NU WEL DOORZETTEN
Met
in het achterhoofd deze consistente lijn van solidariteit op
nationaal en internationaal niveau is het nu aan de nieuwe FNV om die
lijn door te zetten. Dat kan goed met de nieuwe middelen die we
hebben. Bijvoorbeeld via Internationaal Maatschappelijk
Verantwoord Ondernemen (IMVO) waar we met invloed door ons
werknemerskapitaal in de pensioenfondsen 'decent work' en 'decent
life' op de agenda laten zetten en dus niet meer willen investeren in
bezettingspolitiek.
Maar
vooral ook met activerend vakbondswerk. Via vakbondsgroepen en OR
aandacht voor etikettering in de sector handel. Refererend aan het
ontmoedigingsbeleid van de regering bij
overheidsinstellingen een aantal bedrijven als G4S of HP op een
besmette lijst laten zetten. Er zijn veel mogelijkheden om je als lid
of kaderlid samen met de werkgroep Palestina binnen de FNV in te
zetten voor je Palestijnse collega's. En dat dan graag met instemming
van het FNV bestuur en het Ledenparlement. Want de hamvraag is
immers dat de nieuwe FNV de internationale solidariteit niet gaat
beperken tot wat gezamenlijke projecten van werkorganisaties maar dat
de FNV echt een beweging moet worden waarin we met werknemers in
andere landen en maatschappelijke organisaties samen de strijd
aangaan voor een samenleving waar fatsoenlijk werk en fatsoenlijk
vakbondswerk mogelijk zijn! Daar
komt wel wat Soemoed (volharding) bij kijken!
Als
onderdeel van de Israeli Apartheid Week 2016 organiseert Studenten voor
Rechtvaardigheid in Palestina op 10 maart: Palestine Night
De avond zal geopend worden met een eerbetoon aan de Palestijnse
slachtoffers van de Israëlische bezetting. Zoals bijvoorbeeld Omar Nayef
Zayed, die onlangs werd vermoord door de Israëlische Mossad, terwijl
hij onderdak had gezocht bij de Palestijnse ambassade in Sofia,
Bulgarije.
19:00 uur: Docuscreening van Nun Wa Zaytun. Deze documentaire door Emtiaz Diab gaat over het plattelandsleven in de West Bank.
20:00 uur: Q&A en speakers session. Sprekers volgen later.
Gedurende de hele avond is er een foto expositie met foto’s uit
Palestina. Voorafgaand aan de film en na het panel is de expositie te
bekijken.
10 maart 2016
Inloop 18:30 uur
Aanvang documentaire 19:00 uur – Einde 21:00 uuur
Toegang: studenten gratis / anderen €5
CREA
Nieuwe Achtergracht 170
1018 WV Amsterdam
Voor updates over deze avond, check de eventpagina op Facebook
Reviewed by Ludwig Watzal (Ghada Ageel, ed., Apartheid in Palestine. Hard Laws and Harder Experiences, University of Alberta Press, Edmonton 2016.)
Apartheid in Palestine” is a valuable guidance in the struggle for
justice in Palestine. Ghada Ageel gathered activists, indigenous
Palestinians and scholars, which do not represent the worn-out media
views that the public is tired of hearing. The authors believe that
peace to the region can only come if justice is done to Palestinians and
if their rights, denied for decades by Israel and the international
community, are met.
Ghada Ageel is a visiting professor in the Department of Political
Science at the University of Alberta, Edmonton, and an active member of
the Faculty for Palestine/Alberta, Canada. She has gathered authors,
such as Reem Shaik, Ramzy Baroud, Tali Shapiro, Reza Masali, to name a
few from the activist side, and scholars such as Keith Hammond, James
Cairns, Susan Ferguson, Edward C. Corrigan and others. They present to
readers a deep understanding of the Palestinian narrative that centers
around the traumatization resulting from the loss of their homeland and
the dispossession which came along with that loss. To non-Palestinians,
this narrative hasn’t been widely known, especially in the U.S., because
it competes with the Israeli Holocaust narrative of eternal
victimization.
In this anthology, indigenous voices, activists, and scholars present
their views from their very different vantage points. Drawing on
personal stories and meticulous research, their common accomplishment is
a better understanding of the situation and what needs to be done to
achieve equality and a just peace. Palestinian and some Israeli writers
document the dispossession that took place since 1948 and continues
unabated up until now.
Richard Falk, the renowned Professor emeritus for International Law
from Princeton University, sets the right tone in his foreword, saying
with the Oslo accords in shambles new ideas on both sides are becoming
evident. Israeli society is moving to the far-right where ideas of
transfer and Bantustanization are wide-spread. The best the Palestinians
can expect from the current Israeli situation is a status of
second-class citizens. Reasonable people who call for a viable
Palestinian sovereign state in Israel are treated like “politically
irrelevant voices in the wilderness”.
According to Falk, on the Palestinian side, the focus is shifting
from “the level of governments to that of people and popular
mobilization”. The Palestinian Authority (PA) has been marginalized due
to its collaboration with the Israeli occupier and Hamas can’t act
effectively owing to its ghettoization in the Gaza Strip. One bright
spot is the recognition of a Palestinian state by more and more
countries of the European Union, although they keep repeating the
Oslo-mantra of a two-state solution, which is de facto as dead as a
dodo, so Falk.
Some authors write about their life story, determined by the
traumatic experiences of the loss of a homeland; others talk about their
political struggle for justice, which is part of their identity, and
some authors interpret the Palestinian struggle from the perspective of
international law and international relations. Many contributions to
this anthology describe the chilling political situation of the
Palestinians, aptly designated by Eva Illouz in Haaretz as “conditions
of slavery”.
In her introduction, Ghada Ageel describes her impressions on the
onslaught brought about the people of Gaza by the Israeli military
machinery. Shortly after the ceasefire in 2014 came into effect, the
author entered the Strip to see her family. She was shocked by the
devastation. Despite the increasing support of the BDS movement
worldwide, international protest by the United Nations and relief
organizations and a protest letter by sixty-four influential figures,
among them seven Nobel laureates, calling for an arms embargo on Israel,
the Netanyahu government went on expanding the colonies in the Jordan
Valley. Since Israel rejects all peace options, Israel is either
becoming an apartheid state or the Palestinians may face another wave of
brutal ethnic cleansing, writes Ageel. The topics “Apartheid”, “Nakba”
(=the Palestinian catastrophe of 1948) and BDS pervade many articles.
Ramzy Baroud, an author and a journalist, highlights the fact that
Western media seldom allow Palestinians to narrate their own story. In
academia it is hardly better, he writes. The Palestinian narrative
appears thus as an annex to the dominant Zionist one or is presented in a
fractional and disconnected language that has little to do with
reality. In contrast, the Israeli approach is always cohesively
presented in the media. According to the author, in occupied Palestine,
the settlers go on daily rampages under the watchful eyes of the Israeli
military in order to cause damage to farmers and to try to break their
bond with their land. Baroud mentions also the precarious and dismal
situation of Palestinian refugees in neighboring Arab countries.
“Palestinian refugees are also prisoners, of a precarious legal status,
of Israeli intransigence, of international negligence, and of Arab
betrayal.” The resistance in Palestine will go on until the people
acquire their human rights, writes the author.
Keith Hammond, who lectures philosophy in the Open Studies Center of
the University of Glasgow, addresses the question of Israel’s
Legitimacy. Great Britain has the longest engagement with Zionism than
any other country in the world, writes the British holocaust expert
Cesarani, which Hammond quotes. Hammond mentions Israel’s close
“incorporation” into European institutions, although the country
violates every principle the EU pretends to stand for. He traces British
support, especially that of the Labor Party, for the Zionist cause,
back to late 19th and the beginning of the 20th century. According to
Hammond, the “most effective opposition to Zionism in the UK before 1948
came from those inside Jewish communities”. Since the call for a
boycott on Israel in 2004, the labor movement started communicating with
its Palestinian counterparts. The author calls for a moratorium in
order to put pressure on Israel “to change its persecution and
dispossession. The right of return for Palestinians has to be honored
and the whole nature of politics in Israel shifted.”
Edward C. Corrigan, who works as a specialist in citizenship and
immigration law, evaluates Israel’s occupation policy in the light of
different international conventions and comes to the conclusion that
they are all violated by the occupation regime. His criticism is lodged
in the words of Moshe Gorali, the legal analyst for Haaretz: “To
describe a situation where two populations, in this case, one Jewish and
the other Arab, share the same territory but are governed by two
separate legal systems, the international community customarily uses the
term apartheid“.
The anthology could trigger a process of revisiting the last colonial
conflict in the light of justice. All contributors emphasize that the
situation in occupied Palestine is politically, economically, personally
and morally, intolerable. They presented all arguments that are needed
to confront Israel’s occupation regime. How serious the Netanyahu
government takes BDS, shows the smear campaign it has started. An
extremely valuable book and a must read for everyone interested in a
just peace in Palestine.
– Dr. Ludwig Watzal works as a journalist and editor in Bonn,
Germany. He contributed this article to PalestineChronicle.com He runs
the bilingual blog: http://between-the-lines-ludwig-watzal.blogspot.de.
An
image from a January 2014 jobs fair at Israel’s Technion, which
featured numerous arms companies to which the university has close ties.
Hundreds of Italian academics are urging a boycott of Israeli
institutions, in particular Technion. (Source: Facebook)There have been major breakthroughs in Italy for the campaign to boycott Israeli academic institutions.
More than 200 academics from 50 Italian universities have signed a call for the boycott of Israeli academic institutions until Israel complies with international law.
This is the first time a significant number of Italian academics have
taken a public stand in support of the Palestinian-led campaign of
boycott, divestment and sanctions (BDS).
The move comes just months after Italian Prime Minister Matteo Renzi lashed out at the BDS movement as “stupid and futile” in a speech to the Israeli parliament.
The Italian scholars join more than 1,500 of their colleagues in the United Kingdom, Belgium, South Africa, Ireland and Brazil who have endorsed similar pledges in recent months.
The scholars endorsing the Italian call, which echoes the pledge
signed by UK academics last October, are committing to refuse
invitations from Israeli academic institutions and not to act as
referees or participate in conferences funded, organized or sponsored by
Israeli institutions.
Consistent with the guidelines set out by the Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel
(PACBI), which targets institutions not individuals, the academics
clarify that they will “continue to work and cooperate with [their]
Israeli colleagues individually.”
They also reiterate the anti-racist nature of the boycott campaign.
“History teaches us”
“I signed because I consider BDS to be of utmost importance. It has
demonstrated its ability to have an impact and obtain results,” Patrizia
Manduchi, associate professor at the University of Cagliari, told The
Electronic Intifada.
“This will be an essential tool in raising awareness among the
academic community, who often simply do not know what is happening.”
A professor of history, Manduchi also stressed the importance of
“studying the historical record, the origins and evolution of the
conflict, which are often forgotten.” She added that “history teaches
us.”
Andrea Domenici, an assistant professor in computer engineering, told
The Electronic Intifada, “I believe that those who have the privilege
of a university education and of working as a researcher have
responsibilities toward human society, and among them is a duty not to
collaborate with institutions participating in systems of oppression.”
Military ties
The call is also focused on ending ties between Italian universities and Technion, the Haifa-based Israeli technical university.
According to research done by the European Coordination of Committees and Associations for Palestine, Technion is slated to receive more than $18 million in European funding under the EU Horizon 2020 research program.
While all Israeli academic institutions play an integral role in
developing and perpetuating Israeli policies that deny Palestinians
their fundamental rights, Technion was chosen as a focus due to its
involvement “more than any other university in the Israeli
military-industrial complex.”
Technion boasts
“exceptionally close ties” with the Israeli defense ministry and
military as well as the country’s top weapons producers, including Israel Aerospace Industries, Rafael Advanced Defense Systems and Elbit Systems.
The boycott call notes that Elbit Systems “manufactures the drones
used by the Israeli army to fire on civilians in Lebanon in 2006 and in
Gaza in 2008–2009 and in 2014.”
According to a report by Defense for Children International-Palestine,
Israeli forces “directly targeted children” in Gaza, where 164 children
were killed by drone-fired missiles in the summer 2014 attacks.
Elbit Systems is destined to become Israel’s largest weapons producer as the only bidder in the running for the purchase of Israel Military Industries
as part of a privatization plan. The acquisition would add advanced
rockets, airborne bombs and precision multi-purpose tank shells to
Elbit’s already deadly product range.
Groomed
Examples of Technion students being groomed for and hired by Israel’s weapons industry and military abound.
These include campusjobfairs, joint academic programs, scholarships, projects and research centers and even family and recruitment days sponsored by the military and weapons companies.
Last year, Technion developed a program
tailored for professionals interested in developing Israel’s defense
exports industry, where, according to one of the lecturers, “the sky is
the limit.”
The Italian scholars urge their colleagues to suspend “all forms of
academic and cultural cooperation, collaboration or joint projects with
Technion.”
Eight Italian universities currently have cooperation agreements with
Technion, including in Turin, Milan, Florence, Perugia, Rome and
Cagliari.
A 2005 military cooperation agreement
between Italy and Israel provides for research and development of
weapons systems and commits each country to “encourage their industries
to search for projects and equipment with mutual interest for both
Parties.”
Protesting
The academics’ pledge also urges student associations to join the
campaign to suspend agreements between Technion and Italian
universities.
Students have been doing just that.
Last October, students and workers at the University of Turin and
Turin’s Polytechnic, which both have agreements with Technion, organized
protests during a two-day event featuring Technion aimed at “exploring new areas of collaboration to strengthen the cooperation” between the universities.
On the Italian island of Sardinia, a number of student groups and associations launched a petition
calling for the suspension of “all cooperation agreements” between the
University of Cagliari and Israeli academic institutions, in particular
Technion.
Roberto Vacca, an organizer with the student union UniCa 2.0, told
The Electronic Intifada, “Today we’re relaunching our efforts for an
immediate end to these cooperation agreements so that our city and our
university are not complicit in the horrors perpetrated on the
Palestinian people by the Israeli government and institutions.”
Progetto Palestina, a Turin student group, told The Electronic
Intifada, “We’re convinced that organizing academic boycott campaigns is
crucial because Israeli universities are far from independent
apolitical subjects but rather are perfectly integrated and involved in
the state policies that oppress Palestinians on a daily basis.”
Reversing a trend
In yet another Italian first, the Italian Society for Middle Eastern Studies will host a panel discussion in mid-March on the BDS movement and academic boycott campaigns.
Panel coordinator and independent researcher Enrico Bartolomei told
The Electronic Intifada he sees this Sicily-based event, along with the
academics’ pledge, as reversing a trend.
“Despite increasing support on campuses and among professional
organizations worldwide for endorsement of the boycott of Israeli
academic institutions, academics in Italy have remained largely silent
or set up even wider collaboration with Israeli institutions closely
linked to Israel’s military-industrial complex and complicit in
violations of international law and Palestinian rights,” Bartolomei
said.
Bartolomei notes this “marks the first time an Italian academic association will openly discuss the BDS and PACBI campaigns.”
The academics’ pledge states that Israel’s vast military-industrial
complex “largely depends on the willingness of governments, companies
and research centers around the world to collaborate with universities
and research centers in Israel.”
Italian scholars and students are working to raise awareness – and to
turn that willingness into a liability in order to convince
institutions to sever their ties.
Stephanie Westbrook is a US citizen based in Rome, Italy. Her
articles have been published by Common Dreams, Counterpunch, The
Electronic Intifada, In These Times and Z Magazine. Twitter: @stephinrome
